Wednesday, February 15, 2012

नामंजूर!













जपत किनारा शीड सोडणे — नामंजूर!
 अन वार्याची वाट पहाणे — नामंजूर!
 मी ठरवावी दिशा वाहत्या पाण्याची
 येईल त्या लाटेवर डुलणे — नामंजूर!

मला ऋतुंची साथ नको अन् कौल नको
 मला कोठल्या शुभशकुनांची झूल नको
 मुहुर्त माझा तोच ज्याक्षणी हो इच्छा
 वेळ पाहुनि खेळ मांडणे — नामंजूर!

माझ्याहाती विनाश माझा! कारण मी!
 मोहासाठी देह ठेवतो तारण मी!
 सुंदरतेवर होवो जगणे चक्काचूर
 मज अब्रूचे थिटे बहाणे — नामंजूर!

रुसवे — फ़ुगवे … भांडणतंटे … लाख कळा
 आपला — तुपला हिशेब आहे हा सगळा
 रोख पावती इथेच द्यावी अन् घ्यावी
 गगनाशी नेणे गार्हाणे — नामंजूर!

नीती, तत्वे … फ़सवी गणिते! दूर बरी!
 रक्तातील आदिम जिण्याची ओढ खरी!
 जगण्यासाठी रक्त वहाणे मज समजे,
 पण रक्ताचा गर्व वाहणे — नामंजूर!


संदीप खरे व सलील कुलकर्णी

तुझ्यामाझ्यासवे कधी गायचा पाऊसही












तुझ्यामाझ्यासवे कधी गायचा पाऊसही
 तुला बोलावता पोचायचा पाऊसही

पडे ना पापणी पाहून ओलेती तुला
 कसा होता नि नव्हता व्हायचा पाऊसही

तुला मी थांब म्हणताना तुला अडवायला
 कसा वेळीच तेव्हा यायचा पाऊसही

मला पाहून ओला विरघळे रूसवा तुझा
 कशा युक्त्या मला शिकवायचा पाऊसही

कशी भर पावसातही आग माझी व्हायची
 तुला जेव्हा असा बिलगायचा पाऊसही

आता शब्दांवरी या फक्त उरलेल्या खुणा
 कधी स्मरणे अशी ठेवायचा पाऊसही

संदीप खरे व सलील कुलकर्णी


कीतीक हळवे कीतीक सुंदर












कीतीक हळवे कीतीक सुंदर
 कीती शहाणे आपले अंतर
 त्याच जागी येऊन जाशी
 माझ्यासाठी माझ्या नंतर

अवचीत कधी सामोरे यावे
 आन् श्वासा नी थांबून जावे
 परस्परांना त्रास तरीही
 परस्परा वीन ना गत्यंतर

भेट जरी ना या जन्मातून
 ओळख ज़हाली इतकी आतून
 प्रश्न मला जो पडला नाही
 त्याचेही तुज सुचते उत्तर

मला सापडे तुजे तुझेपण
 तुला सापडे माझे मी पण
 तुला तोलुनी धरतो मी अन्
 तुही मजला सावर सावर


-संदीप खरे

कधी येतसे क्षुद्रता कस्पटाची

कधी येतसे क्षुद्रता कस्पटाची;
कधी वाढता वाढता व्योम व्यापी
 कधी धावतो विश्व चुंबावयाला
 कधी आपणाला स्वहस्तेच शापी
 कधी याचितो सत कधी स्वप्न याची
 कधी धावतो काळ टाकुन मागे
 कधी वर्षतो अमृताच्या सरी अन
 कधी मृत्युच्यी भाबडी भीक मागे
 कधी दैन्यवाणा, निराधर होई
 कधी गुढ, गंभीर, आत्मप्रकाशी
 कधी गर्जतो सागराच्या बळाने;
 कधी कापतो बोलता आपणाशी!
 कधी आपणा सर्व पिंडात शोधी;
 कधी पाहतो आत्मरुपात सारे;
 कधी मोजीतो आपणाला अनंते
 अणुरुप होती जिथे सुर्य, तारे
 टळेना अहंकार साध्या कृतीचा;
 गळेना महापुच्छ स्वार्थी स्मृतीचे;
 कधी घेतसे सोंग ते सत्य वाटे!
 कधी सत्य ते वाटते सोंग साचे!
 कधी संयमी, संशयात्मा, विरागी
 कधी आततायी, कधी मत्तकामी
 असा मी.. तसा मी.. कसा मी कळेना;
 स्वतःच्या घरी दुरचा पाहुणा मी!
                                                                      
                                                                                                                                   - विंदा करंदीकर

Wednesday, February 15, 2012

नामंजूर!













जपत किनारा शीड सोडणे — नामंजूर!
 अन वार्याची वाट पहाणे — नामंजूर!
 मी ठरवावी दिशा वाहत्या पाण्याची
 येईल त्या लाटेवर डुलणे — नामंजूर!

मला ऋतुंची साथ नको अन् कौल नको
 मला कोठल्या शुभशकुनांची झूल नको
 मुहुर्त माझा तोच ज्याक्षणी हो इच्छा
 वेळ पाहुनि खेळ मांडणे — नामंजूर!

माझ्याहाती विनाश माझा! कारण मी!
 मोहासाठी देह ठेवतो तारण मी!
 सुंदरतेवर होवो जगणे चक्काचूर
 मज अब्रूचे थिटे बहाणे — नामंजूर!

रुसवे — फ़ुगवे … भांडणतंटे … लाख कळा
 आपला — तुपला हिशेब आहे हा सगळा
 रोख पावती इथेच द्यावी अन् घ्यावी
 गगनाशी नेणे गार्हाणे — नामंजूर!

नीती, तत्वे … फ़सवी गणिते! दूर बरी!
 रक्तातील आदिम जिण्याची ओढ खरी!
 जगण्यासाठी रक्त वहाणे मज समजे,
 पण रक्ताचा गर्व वाहणे — नामंजूर!


संदीप खरे व सलील कुलकर्णी

तुझ्यामाझ्यासवे कधी गायचा पाऊसही












तुझ्यामाझ्यासवे कधी गायचा पाऊसही
 तुला बोलावता पोचायचा पाऊसही

पडे ना पापणी पाहून ओलेती तुला
 कसा होता नि नव्हता व्हायचा पाऊसही

तुला मी थांब म्हणताना तुला अडवायला
 कसा वेळीच तेव्हा यायचा पाऊसही

मला पाहून ओला विरघळे रूसवा तुझा
 कशा युक्त्या मला शिकवायचा पाऊसही

कशी भर पावसातही आग माझी व्हायची
 तुला जेव्हा असा बिलगायचा पाऊसही

आता शब्दांवरी या फक्त उरलेल्या खुणा
 कधी स्मरणे अशी ठेवायचा पाऊसही

संदीप खरे व सलील कुलकर्णी


कीतीक हळवे कीतीक सुंदर












कीतीक हळवे कीतीक सुंदर
 कीती शहाणे आपले अंतर
 त्याच जागी येऊन जाशी
 माझ्यासाठी माझ्या नंतर

अवचीत कधी सामोरे यावे
 आन् श्वासा नी थांबून जावे
 परस्परांना त्रास तरीही
 परस्परा वीन ना गत्यंतर

भेट जरी ना या जन्मातून
 ओळख ज़हाली इतकी आतून
 प्रश्न मला जो पडला नाही
 त्याचेही तुज सुचते उत्तर

मला सापडे तुजे तुझेपण
 तुला सापडे माझे मी पण
 तुला तोलुनी धरतो मी अन्
 तुही मजला सावर सावर


-संदीप खरे

कधी येतसे क्षुद्रता कस्पटाची

कधी येतसे क्षुद्रता कस्पटाची;
कधी वाढता वाढता व्योम व्यापी
 कधी धावतो विश्व चुंबावयाला
 कधी आपणाला स्वहस्तेच शापी
 कधी याचितो सत कधी स्वप्न याची
 कधी धावतो काळ टाकुन मागे
 कधी वर्षतो अमृताच्या सरी अन
 कधी मृत्युच्यी भाबडी भीक मागे
 कधी दैन्यवाणा, निराधर होई
 कधी गुढ, गंभीर, आत्मप्रकाशी
 कधी गर्जतो सागराच्या बळाने;
 कधी कापतो बोलता आपणाशी!
 कधी आपणा सर्व पिंडात शोधी;
 कधी पाहतो आत्मरुपात सारे;
 कधी मोजीतो आपणाला अनंते
 अणुरुप होती जिथे सुर्य, तारे
 टळेना अहंकार साध्या कृतीचा;
 गळेना महापुच्छ स्वार्थी स्मृतीचे;
 कधी घेतसे सोंग ते सत्य वाटे!
 कधी सत्य ते वाटते सोंग साचे!
 कधी संयमी, संशयात्मा, विरागी
 कधी आततायी, कधी मत्तकामी
 असा मी.. तसा मी.. कसा मी कळेना;
 स्वतःच्या घरी दुरचा पाहुणा मी!
                                                                      
                                                                                                                                   - विंदा करंदीकर