Thursday, November 29, 2012

पहिला पाऊस......

पहिला पाऊस पडतो तेंव्हा
एकच काम करायचं..
हातातली कामं टाकुन देउन
पावसात जाऊन भिजायचं!

आपल्या अंगावर झेलून घ्यायच्या
कोसळणार्या धारा
श्वासांमध्ये भरून घ्यायचा
सळाळणारा वारा

कानांमधे साठवुन घ्यायचे
गडगडणारे मेघ
डोळ्यांमध्ये भरुन घ्यायची
सौदामिनीची रेघ

पावसाबरोबर पाऊस बनून
नाच नाच नाचायचं
अंगणामधे, मोगर्यापाशी
तळं होऊन साचायचं!

आपलं असलं वागणं बघुन
लोक आपल्याला हसतील
आपला स्क्रू ढिला झाला
असं सुध्दा म्हणतील

ज्यांना हसायचं त्यांना हसू दे
काय म्हणायचं ते म्हणू दे
त्यांच्या दुःखाच्या पावसामधे
त्यांचं त्यांना कण्हू दे

असल्या चिल्लर गोष्टींकडे
आपण दुर्लक्ष करायचं!
पहिला पाऊस एकदाच येतो
हे आपण लक्षात ठेवायचं!

म्हणून..पहिला पाऊस पडतो तेंव्हा
एकच काम करायचं...
हातातली कामं टाकुन देउन
पावसात जाऊन भिजायचं!

कपडे तंग हे अंगी घातले,वर केसांचा तुरा...


कपडे तंग हे अंगी घातले,वर केसांचा तुरा
कॉलेजकुमार आता झालास तू रे सांगे तव चेहरा
लांडा मनिला अंगी घातला,दिसतो चोळीवाणी
त्यातून दिसते छाती तुझीरे अगदीच केविलवाणी
नित्य तुझ्यारे मुखात असतो,गुटक्याचा तोबरा
कॉलेजकुमार आता झालास तू रे सांगे तव चेहरा
शर्ट तांबडा,पॅंट ही पिवळी, बुट ते टोकदार
छाप मारण्या साठी मुलींवर,तो सिगरेटचा धूर
ह्या सगळ्या रे मेकअप ने तू चालू दिसतोस खरा.
कॉलेजकुमार आता झालास तू रे सांगे तव चेहरा
उनाड मुलापरी,घुमत रहा तू, चित्रगृहाच्या दारी
त्यातून थोडी सवड काढुनि,कर तू मारामारी
भारतीय त्या परंपरेचा, वारस आहे बरा….
कॉलेजकुमार आता झालास तू रे सांगे तव चेहरा
 
 

पिवळी पिवळी हळद लागली भरला हिरवा चुडा


पिवळी पिवळी हळद लागली भरला हिरवा चुडा
वधु लाजरी झालीस तू ग सांगे तो चौघडा !

बाजुबंद त्या गोठ-पाटल्या बिलवर नक्षीदार
तुझ्या हृदी ग कुणी छेडिली रतिवीणेची तार
सांग कुणी ग अंगठीत या तांबुस दिधला खडा !
मुंडावळि या भाळी दिसती काजळ नयनांगणी
करकमळापरी कुणी गुंफिले सुवासिनीचे मणी
आठवणींचा घेउन जा तू माहेराचा घडा !
स्वप्नफुलांसह रमत रहा तू प्रेमळ संसारी
भाग्यवेल ही मोहरेल ग उद्या तुझ्या दारी
सौख्य पाहता भिजु दे माझ्या डोळ्यांच्या या कडा !

तुझं माझ्या आसपास वास्तव्य असलं

 
तुझं माझ्या आसपास वास्तव्य असलं
की माझं अस्तित्व
तुझ्या असण्यात विरघळू लागतं..
तो वेळ मी तसाच साठवत राहतो
माझे शब्द, माझं बोलणं
तुझ्या हसण्यात हरवू लागतं..
तुझी लगबग, सावरासावर सारं टिपत राहतो
माझं स्वत:चं असल्यागत..
पण दोघांमधलं काही श्वासांचं हे अंतर
ओलांडायचं धाडस होत नाही
 
 

Thursday, November 29, 2012

पहिला पाऊस......

पहिला पाऊस पडतो तेंव्हा
एकच काम करायचं..
हातातली कामं टाकुन देउन
पावसात जाऊन भिजायचं!

आपल्या अंगावर झेलून घ्यायच्या
कोसळणार्या धारा
श्वासांमध्ये भरून घ्यायचा
सळाळणारा वारा

कानांमधे साठवुन घ्यायचे
गडगडणारे मेघ
डोळ्यांमध्ये भरुन घ्यायची
सौदामिनीची रेघ

पावसाबरोबर पाऊस बनून
नाच नाच नाचायचं
अंगणामधे, मोगर्यापाशी
तळं होऊन साचायचं!

आपलं असलं वागणं बघुन
लोक आपल्याला हसतील
आपला स्क्रू ढिला झाला
असं सुध्दा म्हणतील

ज्यांना हसायचं त्यांना हसू दे
काय म्हणायचं ते म्हणू दे
त्यांच्या दुःखाच्या पावसामधे
त्यांचं त्यांना कण्हू दे

असल्या चिल्लर गोष्टींकडे
आपण दुर्लक्ष करायचं!
पहिला पाऊस एकदाच येतो
हे आपण लक्षात ठेवायचं!

म्हणून..पहिला पाऊस पडतो तेंव्हा
एकच काम करायचं...
हातातली कामं टाकुन देउन
पावसात जाऊन भिजायचं!

कपडे तंग हे अंगी घातले,वर केसांचा तुरा...


कपडे तंग हे अंगी घातले,वर केसांचा तुरा
कॉलेजकुमार आता झालास तू रे सांगे तव चेहरा
लांडा मनिला अंगी घातला,दिसतो चोळीवाणी
त्यातून दिसते छाती तुझीरे अगदीच केविलवाणी
नित्य तुझ्यारे मुखात असतो,गुटक्याचा तोबरा
कॉलेजकुमार आता झालास तू रे सांगे तव चेहरा
शर्ट तांबडा,पॅंट ही पिवळी, बुट ते टोकदार
छाप मारण्या साठी मुलींवर,तो सिगरेटचा धूर
ह्या सगळ्या रे मेकअप ने तू चालू दिसतोस खरा.
कॉलेजकुमार आता झालास तू रे सांगे तव चेहरा
उनाड मुलापरी,घुमत रहा तू, चित्रगृहाच्या दारी
त्यातून थोडी सवड काढुनि,कर तू मारामारी
भारतीय त्या परंपरेचा, वारस आहे बरा….
कॉलेजकुमार आता झालास तू रे सांगे तव चेहरा
 
 

पिवळी पिवळी हळद लागली भरला हिरवा चुडा


पिवळी पिवळी हळद लागली भरला हिरवा चुडा
वधु लाजरी झालीस तू ग सांगे तो चौघडा !

बाजुबंद त्या गोठ-पाटल्या बिलवर नक्षीदार
तुझ्या हृदी ग कुणी छेडिली रतिवीणेची तार
सांग कुणी ग अंगठीत या तांबुस दिधला खडा !
मुंडावळि या भाळी दिसती काजळ नयनांगणी
करकमळापरी कुणी गुंफिले सुवासिनीचे मणी
आठवणींचा घेउन जा तू माहेराचा घडा !
स्वप्नफुलांसह रमत रहा तू प्रेमळ संसारी
भाग्यवेल ही मोहरेल ग उद्या तुझ्या दारी
सौख्य पाहता भिजु दे माझ्या डोळ्यांच्या या कडा !

तुझं माझ्या आसपास वास्तव्य असलं

 
तुझं माझ्या आसपास वास्तव्य असलं
की माझं अस्तित्व
तुझ्या असण्यात विरघळू लागतं..
तो वेळ मी तसाच साठवत राहतो
माझे शब्द, माझं बोलणं
तुझ्या हसण्यात हरवू लागतं..
तुझी लगबग, सावरासावर सारं टिपत राहतो
माझं स्वत:चं असल्यागत..
पण दोघांमधलं काही श्वासांचं हे अंतर
ओलांडायचं धाडस होत नाही