सकाळी साखरझोपेतुन उठवणारी...

सकाळी साखरझोपेतुन उठवणारी...
तो चेहरा बघुन क्षणात झोप उडावी..

जीच्या हातचा कडु चहा
पण गोड वाटावा........

ऑफ़ीसमधला प्रत्येक रिकामी क्षण
तिचिच आठवण करुन देई...

तिच्यासोबत घालवलेला एकेक क्षण
एक तासासारखा वाटावा.....

जिच्या नसण्याने व्हावी
आयुष्यात एक मोठी पोकळी....

अशी हि "ती" म्हणजे
न संपणारे एक अखंड स्वप्नं असावे........

कुणीतरी आपलही असावे..........

खुप अभ्यास करुन झाला

खुप अभ्यास करुन झाला
आता थोडे काम करेन म्हणतो

आजवर खुप काही गमावले
आज थोडे काही कमावेन म्हणतो

मनात आले जरी खुप हसु
तरी आज शेवटचे रडेन म्हणतो

दुसऱ्यासाठी खुप जगलो
आज स्वत:साठी जगेन म्हणतो

काही सुचेनासे झाले तरी
आज शेवटचे शब्द लिहीन म्हणतो

अत्तापर्यंत नेहमी दूसराच राहीलो
आज पहिला येईन म्हणतो

अत्तापर्यंत देवाकडे नेहमी
दुसऱ्यासाठीच मागीतले
आज स्वत:साठी
काही तरी मागेन म्हणतो

ही शेवटची कविता लिहीन म्हणतो
तिच्या आयुष्यातुन निघुन जाईन म्हणतो.............

दुरवर जाते ही वाट

दुरवर जाते ही वाट
बजबजतो पक्षांचा किलबिलाट
खळखळत वाहते ते समुद्राचे नीळेशार पाणी

अशा या रम्य संध्याकाळी
मन आठवणींनी दाटुन येई

आठवतो तो भुतकाळ
करुन देई जाणीव

एका कटू सत्याची
"तिला माझे शब्द कधी कळलेच नाहीत"

मनात उठवी अनेक भावनांचा कल्लोळ
तरीही आणुन देई ओठांवर हसु

कदाचित जिवन याचेच नाव
अचानक पुन्हा वर्तमानकाळात आणुन सोडी

न मग डोळ्यांसमोर दिसते ती
दुरवर जाते ही वाट.

मला अजुन जगायचे आहे..............

आजपर्यंत काहीच नाही केलं तरी
पुढे खुप काही कमवायचे आहे........

अनेक चुका नकळत घडल्या तरी
अजुन एक चुक करायची आहे......

अनेकदा अडखळून पडलो तरी
आज पुन्हा ठेच खायची आहे......

अपुरा पडला वेळ जरी
थोडा अजुन Timepass करायचा आहे.........

भरुनी आले हे नयन जरी
हसतमुखाने वावरायचे आहे......

थकले हे पाय जरी
अजुन थोडे चालायचे आहे.....

राहीलो दुर्लक्षित जरी
कुणाचीतरी काळजी घ्यायची आहे.....

राहीले अर्धवट "तिचे" स्वप्न तरी
मला अजुन जगायचे आहे..............