Wednesday, July 4, 2012

पायांना मी, कुठे जायचे कधीच


पायांना मी, कुठे जायचे कधीच
सांगत नाही तुडवत जातो रस्ते,
शोध तरीही संपत नाही... इतक्या
वर्षांनंतर तू मागतोस माफी
आता? जखमा भरती काळासोबत, ठणके
संपत नाही! तू आल्यावर, भिंती
फुलती, घर गंधांनी सजते तुझिया
अस्तित्त्वाची जादू मजला
उमगत नाही! स्वप्नांच्या त्या
गावी मजला फिरता यावे, म्हणुनि
मनातली मी कुठली अडगळ कधीच
फेकत नाही! प्रकाश नुस्ता...
प्रकाश... तुजला व्यक्त करावे
कैसे पाहत बसतो तुला एकटक...
कुणास सांगत नाही.

पाहते तुज पाहते लाजते मी


पाहते तुज पाहते लाजते मी
लाजते भावगंधित होउनी भाळते
मी भाळते मोहरून शहारती
अंगअंगीची पिसे काननी
मयुरासवे नाचते मी नाचते
फूलही उमलून देई मनाला पावती
पाखरू चुचकारते, हासते मी
हासते चंद्रकोर उजाडुनी रात
ना जावो कधी कोवळ्या
किरणांतुनी भारते मी भारते
बासरी कुठुनी बरे सूर छेडी
लाघवी कुंद धुंद सुरावरी
डोलते हिंडोलते सागरावर लाट
येता मनासी वाटते अर्पुनी
अवघे स्वत: वाहते मी वाहते
सांजवेळ किनारली, कृष्णवेडी
सावली दीप मी चरणी तुझ्या
लावते, ओवाळते अंतरी नयनातुनी
पाहिले रे मी तुला राजसा तव
मीलना, धावते मी धावते

देशील मला तू अश्रू.... मज हे


देशील मला तू अश्रू.... मज हे
ठावुक नव्हते मी हसतच दु:ख
पचवले, तुला हे जमले नसते मी
सजवित होतो स्वप्नं जरी
माझ्या भवताली जे स्वप्नं
जयाचे असते, ते तर त्याला
मिळते मी एक-एक टाक्याने
विणले, वस्त्र मनाचे उशीराच
कळाले, काळ लोटता रेशीम विरते
तू तुला विसरुनी गेलीस
परदेशात युगांच्या ये पुन्हा
परतुनी, गाव तुझे अजुनी तळमळते
हा छंद तुझा ना तुला कुठेही
पोहचवणारा अन् मार्ग संपता,
आयुष्य रेंगाळत बसते
पाऊलखुणा ज्या सोडून आलो आपण
मागे दे लक्ष जरा, ती वाट रोज
बोलावत असते ये फिरुन मनाच्या
पारावरती पुन्हा एकदा
किलबिलाटात ही मैफल
आयुष्याची सजते

मी वाट चांदण्याची शोधीत


मी वाट चांदण्याची शोधीत
चंद्र झालो माझ्या कलाकलांना
माळीत चंद्र झालो कल्याण
आळवीती ओल्या मधाळ राती गंधार
भाववेडा ऐकीत चंद्र झालो
खाणाखुणा तमाच्या शोधून
सांगताना शुक्रास मी ललाटी
भाळीत चंद्र झालो शब्दात
झाकलेल्या अर्थास तेज देण्या
अंधार तेववोनी ऐटीत चंद्र
झालो होता सभोवताली बेधुंद
रोषणाई रंगीत चंद्र झालो,
धुंदीत चंद्र झालो रातीस
पौर्णिमेच्या अंधार भोगणारी
पापी पिशाच्च प्रेते जाळीत
चंद्र झालो

Wednesday, July 4, 2012

पायांना मी, कुठे जायचे कधीच


पायांना मी, कुठे जायचे कधीच
सांगत नाही तुडवत जातो रस्ते,
शोध तरीही संपत नाही... इतक्या
वर्षांनंतर तू मागतोस माफी
आता? जखमा भरती काळासोबत, ठणके
संपत नाही! तू आल्यावर, भिंती
फुलती, घर गंधांनी सजते तुझिया
अस्तित्त्वाची जादू मजला
उमगत नाही! स्वप्नांच्या त्या
गावी मजला फिरता यावे, म्हणुनि
मनातली मी कुठली अडगळ कधीच
फेकत नाही! प्रकाश नुस्ता...
प्रकाश... तुजला व्यक्त करावे
कैसे पाहत बसतो तुला एकटक...
कुणास सांगत नाही.

पाहते तुज पाहते लाजते मी


पाहते तुज पाहते लाजते मी
लाजते भावगंधित होउनी भाळते
मी भाळते मोहरून शहारती
अंगअंगीची पिसे काननी
मयुरासवे नाचते मी नाचते
फूलही उमलून देई मनाला पावती
पाखरू चुचकारते, हासते मी
हासते चंद्रकोर उजाडुनी रात
ना जावो कधी कोवळ्या
किरणांतुनी भारते मी भारते
बासरी कुठुनी बरे सूर छेडी
लाघवी कुंद धुंद सुरावरी
डोलते हिंडोलते सागरावर लाट
येता मनासी वाटते अर्पुनी
अवघे स्वत: वाहते मी वाहते
सांजवेळ किनारली, कृष्णवेडी
सावली दीप मी चरणी तुझ्या
लावते, ओवाळते अंतरी नयनातुनी
पाहिले रे मी तुला राजसा तव
मीलना, धावते मी धावते

देशील मला तू अश्रू.... मज हे


देशील मला तू अश्रू.... मज हे
ठावुक नव्हते मी हसतच दु:ख
पचवले, तुला हे जमले नसते मी
सजवित होतो स्वप्नं जरी
माझ्या भवताली जे स्वप्नं
जयाचे असते, ते तर त्याला
मिळते मी एक-एक टाक्याने
विणले, वस्त्र मनाचे उशीराच
कळाले, काळ लोटता रेशीम विरते
तू तुला विसरुनी गेलीस
परदेशात युगांच्या ये पुन्हा
परतुनी, गाव तुझे अजुनी तळमळते
हा छंद तुझा ना तुला कुठेही
पोहचवणारा अन् मार्ग संपता,
आयुष्य रेंगाळत बसते
पाऊलखुणा ज्या सोडून आलो आपण
मागे दे लक्ष जरा, ती वाट रोज
बोलावत असते ये फिरुन मनाच्या
पारावरती पुन्हा एकदा
किलबिलाटात ही मैफल
आयुष्याची सजते

मी वाट चांदण्याची शोधीत


मी वाट चांदण्याची शोधीत
चंद्र झालो माझ्या कलाकलांना
माळीत चंद्र झालो कल्याण
आळवीती ओल्या मधाळ राती गंधार
भाववेडा ऐकीत चंद्र झालो
खाणाखुणा तमाच्या शोधून
सांगताना शुक्रास मी ललाटी
भाळीत चंद्र झालो शब्दात
झाकलेल्या अर्थास तेज देण्या
अंधार तेववोनी ऐटीत चंद्र
झालो होता सभोवताली बेधुंद
रोषणाई रंगीत चंद्र झालो,
धुंदीत चंद्र झालो रातीस
पौर्णिमेच्या अंधार भोगणारी
पापी पिशाच्च प्रेते जाळीत
चंद्र झालो