Wednesday, July 4, 2012

बंद दिवसाच्या घराचे दार


बंद दिवसाच्या घराचे दार
होताना रोज आठवतो तुला अंधार
होताना सोबती होतीस माझ्या तू
उन्हाळाभर पण अता नाहीस
हिरवेगार होताना सोडले तू बाण
आणिक चालती झाली पाहिले नाही
जिवाच्या पार होताना सोसले
होते कसे तू एवढे ओझे कोलमडलो
मी तुझा आधार होताना आज खळखळले
जरा ओठावरी हासू पाहिले नाही
असे मी फार होताना

गार्‍हाण साठल्यावर ती


गार्‍हाण साठल्यावर ती
काळजीत असते आईस भेटल्यावर ती
काळजीत असते भिजवीत अंग नाही
पाऊस पाहताना रस्त्यात
गाठल्यावर ती काळजीत असते
पसरून कुंतलाना ज्याच्यावरी
सुखी, तो वारा पिसाटल्यावर ती
काळजीत असते अंधार भोगण्याची
नसते सवड चिउला चोची
पहाटल्यावर...? ती काळजीत असते
तुटली कितेक झाडे झाली सवय
तरीही फांद्या तटाटल्यावर ती
काळजीत असते

पहिला पाऊस पाहताच


पहिला पाऊस पाहताच
मनी येई तुझी आठवण
अन् तुझसाठी रचलेल्या कवितांची साठवण..
पहिली सर तळहातावर झेलणारी तू
अन् त्या
सरीसारखं होऊ पाहणारा मी..
डहाळीवरचे थेंब चेह-यावर
खेळावणारी तू
अन् त्यातला तुझा ओठावर पडू पाहणारा थेंब मी..
कधी
तू त्रासावे पावसाला अन् चिडून आडोशाला थांबलेली तू
तुझा मर्जीसाठी
तुला पदराखाली घेणार झाड मी..
जरी झालिस तू मुक्त चातकासारखी
तरी
तुझी तहान भागवणारा थेंब होईन मी..
फक्त तुझासाठी...


भेटला पाऊस अन् भिजवून गेला


भेटला पाऊस अन् भिजवून गेला
स्पर्श ओले मन्मनी ठेऊन गेला
आठवांनी जीव कासावीस व्हावा
कोणता हा मेघ ओसंडून गेला?
मोडल्या घरट्यास आता जाग आली
गाव स्वप्नांचा इथे राहून
गेला चातकावरुनी चिडवतो
पावसाला - 'पोट भरले अन् तुला
विसरून गेला' ते तुझ्या
डोळ्यांतले काजळ असावे की
उगाचच मेघ अंधारून गेला? त्या
मिठीची बात काही और होती तो
खुळा पाऊस संकोचून गेला पाहतो
मी रोजचे थैमान त्याचे कालचा
पाऊस रेंगाळून गेला


Wednesday, July 4, 2012

बंद दिवसाच्या घराचे दार


बंद दिवसाच्या घराचे दार
होताना रोज आठवतो तुला अंधार
होताना सोबती होतीस माझ्या तू
उन्हाळाभर पण अता नाहीस
हिरवेगार होताना सोडले तू बाण
आणिक चालती झाली पाहिले नाही
जिवाच्या पार होताना सोसले
होते कसे तू एवढे ओझे कोलमडलो
मी तुझा आधार होताना आज खळखळले
जरा ओठावरी हासू पाहिले नाही
असे मी फार होताना

गार्‍हाण साठल्यावर ती


गार्‍हाण साठल्यावर ती
काळजीत असते आईस भेटल्यावर ती
काळजीत असते भिजवीत अंग नाही
पाऊस पाहताना रस्त्यात
गाठल्यावर ती काळजीत असते
पसरून कुंतलाना ज्याच्यावरी
सुखी, तो वारा पिसाटल्यावर ती
काळजीत असते अंधार भोगण्याची
नसते सवड चिउला चोची
पहाटल्यावर...? ती काळजीत असते
तुटली कितेक झाडे झाली सवय
तरीही फांद्या तटाटल्यावर ती
काळजीत असते

पहिला पाऊस पाहताच


पहिला पाऊस पाहताच
मनी येई तुझी आठवण
अन् तुझसाठी रचलेल्या कवितांची साठवण..
पहिली सर तळहातावर झेलणारी तू
अन् त्या
सरीसारखं होऊ पाहणारा मी..
डहाळीवरचे थेंब चेह-यावर
खेळावणारी तू
अन् त्यातला तुझा ओठावर पडू पाहणारा थेंब मी..
कधी
तू त्रासावे पावसाला अन् चिडून आडोशाला थांबलेली तू
तुझा मर्जीसाठी
तुला पदराखाली घेणार झाड मी..
जरी झालिस तू मुक्त चातकासारखी
तरी
तुझी तहान भागवणारा थेंब होईन मी..
फक्त तुझासाठी...


भेटला पाऊस अन् भिजवून गेला


भेटला पाऊस अन् भिजवून गेला
स्पर्श ओले मन्मनी ठेऊन गेला
आठवांनी जीव कासावीस व्हावा
कोणता हा मेघ ओसंडून गेला?
मोडल्या घरट्यास आता जाग आली
गाव स्वप्नांचा इथे राहून
गेला चातकावरुनी चिडवतो
पावसाला - 'पोट भरले अन् तुला
विसरून गेला' ते तुझ्या
डोळ्यांतले काजळ असावे की
उगाचच मेघ अंधारून गेला? त्या
मिठीची बात काही और होती तो
खुळा पाऊस संकोचून गेला पाहतो
मी रोजचे थैमान त्याचे कालचा
पाऊस रेंगाळून गेला