गार्‍हाण साठल्यावर ती

गार्‍हाण साठल्यावर ती
काळजीत असते आईस भेटल्यावर ती
काळजीत असते भिजवीत अंग नाही
पाऊस पाहताना रस्त्यात
गाठल्यावर ती काळजीत असते
पसरून कुंतलाना ज्याच्यावरी
सुखी, तो वारा पिसाटल्यावर ती
काळजीत असते अंधार भोगण्याची
नसते सवड चिउला चोची
पहाटल्यावर...? ती काळजीत असते
तुटली कितेक झाडे झाली सवय
तरीही फांद्या तटाटल्यावर ती
काळजीत असते

पहिला पाऊस पाहताच

पहिला पाऊस पाहताच
मनी येई तुझी आठवण
अन् तुझसाठी रचलेल्या कवितांची साठवण..
पहिली सर तळहातावर झेलणारी तू
अन् त्या
सरीसारखं होऊ पाहणारा मी..
डहाळीवरचे थेंब चेह-यावर
खेळावणारी तू
अन् त्यातला तुझा ओठावर पडू पाहणारा थेंब मी..
कधी
तू त्रासावे पावसाला अन् चिडून आडोशाला थांबलेली तू
तुझा मर्जीसाठी
तुला पदराखाली घेणार झाड मी..
जरी झालिस तू मुक्त चातकासारखी
तरी
तुझी तहान भागवणारा थेंब होईन मी..
फक्त तुझासाठी...

भेटला पाऊस अन् भिजवून गेला

भेटला पाऊस अन् भिजवून गेला
स्पर्श ओले मन्मनी ठेऊन गेला
आठवांनी जीव कासावीस व्हावा
कोणता हा मेघ ओसंडून गेला?
मोडल्या घरट्यास आता जाग आली
गाव स्वप्नांचा इथे राहून
गेला चातकावरुनी चिडवतो
पावसाला - 'पोट भरले अन् तुला
विसरून गेला' ते तुझ्या
डोळ्यांतले काजळ असावे की
उगाचच मेघ अंधारून गेला? त्या
मिठीची बात काही और होती तो
खुळा पाऊस संकोचून गेला पाहतो
मी रोजचे थैमान त्याचे कालचा
पाऊस रेंगाळून गेला

मी काळाला एक संधी देतो आहे

मी काळाला एक संधी देतो आहे
आणि स्वत:ला एक संधी मागतो आहे
तुझ्याविषयी मनात निखळ चांगले काही मागे उरण्यासाठी…!
पाऊस तर आटोपून गेलाय केव्हाच आपला कारभार
आता हिरवळीवर फुलून आलेल्या
रंगबिरंगी रानफुलांची चित्र राहतील मनावर
का राहील हिरवलीखालचा ओलाकिच्च चिखल
हे मी काळावरच सोपवतो आहे…

प्रयत्न तर खूप केले आणि करतोही आहे मी
की तुझे नाव घेताना तुझ्यावाचूनही
मन गाभार्‍यासारखे गंधित होत राहावे
पण
तळहातीच्या रेषांसारखे चिकटून बसलेले
काही शब्द, काही घटना
हाणून पाडतायत माझा बेत
असो ! ढासळलेल्या बेतांचा एक डोंगर साचलाय इथे
त्यात ही काडी काही जड नव्हे…!

नशिब हातात नसले तरी
प्रार्थना आहे!
आणि माणसाच्या स्मरणशक्तीपेक्षा
विस्मरणशक्तीवर माझा भरवसा आहे…

तो ही तूटणार असेल कदाचित;
पण तोवर
मी काळाला एक संधी देतो आहे
आणि स्वत:ला एक संधी मागतो आहे….