मी काळाला एक संधी देतो आहे

मी काळाला एक संधी देतो आहे
आणि स्वत:ला एक संधी मागतो आहे
तुझ्याविषयी मनात निखळ चांगले काही मागे उरण्यासाठी…!
पाऊस तर आटोपून गेलाय केव्हाच आपला कारभार
आता हिरवळीवर फुलून आलेल्या
रंगबिरंगी रानफुलांची चित्र राहतील मनावर
का राहील हिरवलीखालचा ओलाकिच्च चिखल
हे मी काळावरच सोपवतो आहे…

प्रयत्न तर खूप केले आणि करतोही आहे मी
की तुझे नाव घेताना तुझ्यावाचूनही
मन गाभार्‍यासारखे गंधित होत राहावे
पण
तळहातीच्या रेषांसारखे चिकटून बसलेले
काही शब्द, काही घटना
हाणून पाडतायत माझा बेत
असो ! ढासळलेल्या बेतांचा एक डोंगर साचलाय इथे
त्यात ही काडी काही जड नव्हे…!

नशिब हातात नसले तरी
प्रार्थना आहे!
आणि माणसाच्या स्मरणशक्तीपेक्षा
विस्मरणशक्तीवर माझा भरवसा आहे…

तो ही तूटणार असेल कदाचित;
पण तोवर
मी काळाला एक संधी देतो आहे
आणि स्वत:ला एक संधी मागतो आहे….

तुझेही पाय मातिचेच असतिलयाची

तुझेही पाय मातिचेच असतिलयाची
जाणिव आधिच होतीम्हणुनच
तुला वाहिलेली प्रत्येक ओंजळ
सुंदर फुलांची पण कागदिच होती !

तुझे काय ते तुला माहित
प्रेम माझे खरे होते
तुला ओळखता नाही आले
मी तर सर्वस्व तुला वाहिले होते.

मन होतं माझं कुठेतरी हरवलेलं,
पण तरी ते तुलाच शोधत होतं,
तुला खरच ओळखता नाही आलं,
ते फक्त तुझ्यासाठीच झुरत होतं.

कळलच नाही कधी
मलातुझ ते आतल्या आत जळण
जवळ असून ही लक्ष्यातच आल नाही
तुझ एकटीचच तरफडण

जवळ असून ही लक्ष्यातच आल नाही
कारण तुझी कळी कधी खुललीच नाही
मिट्लेल्या ओठामागची
निःशब्द भाषा कळलीच नाही

ओठ जरी माझे मिटलेले
डोळे मात्र उघडे होते
तू ओठातून फूटणार्‍या शब्दाची वाट पहिली
पण डोळ्यानी ते कधीच वेक्त केले होते....

डोळ्यांनी व्यक्त केलेस
ते डोळ्यानिच ऎकले
पापण्या मिटता मिटता
आसवांनीच टिपले

आसवांची फुलेच दिलीस मला तु
मौन राखिले तरीका डोळ्यात तु
ज्या सदा प्रश्नभाव
राजसा प्रीत माजी हि खरी

खरी जरी असेल प्रित तुझी...
का केली नाही तु व्यक्त...
सदा वात बघण्यात तुझी...
आटले माझ्या देहाचे रक्त...

अव्यक्ताला व्यक्त होण्याची
वाट मीही पाहिली
तू या वाटेवर वळण्या आधिच
मग ही वाट का ग संपली

मी तर तेथेच होते वाट बघत....
तुझिच नजर ना वळली....
प्रित मझ्या मनाची सदा...
तुलाच ति का न कळली???

वाट होती अजून शिल्लक
प्रवासच संपला
ज्याचा त्याचा वाटा जितका
त्याचा त्याला मिळाला.

ना काही हसत शिकलो
ना काही रडत शिकलो
चालायचे तर मी
पडुन पडूनच शिकलो

कधी तरी आठवणींचा पट खुलतो ,
तुझा माझ्या प्रेमाचा मग डाव रंगतो
विसर मनाला कितीदा मी सांगतो
ते ही हट्टी सारे सोडून त्यामागेच धावतो

माझ्या मनाच माझ्या मेंदुशी
छत्तीसचा आकडा आहे
माझं मन तसं सरळ आहे
या मेंदुचाच रस्ता वाकडा आहे.

प्रतेक गावाबाहेर
छोटा महारवाडा आहेच
वथीच्या पुस्तकात मात्
रसमानतेचा धडा आहे.

इथे वेडं असण्याचे
खुप फायदे आहेत
शहाण्यासाठी जगण्याचे
काटेकोर कायदे आहेत.

संध्याकाळच्या रंगीत आकाशात
जेव्हा दिशा भरकटून जातात
पंख फ़ुटलेली स्मृतीपाखरं
घरट्याकडे परतू लागतात

ओठांवर ओठ टेकवताना
भान दुनियेचं ठेवायचं नसतं
तूच तर सांगत असतेस ना, तेव्हा
डोळ्यांनीच डोळ्यांशी बोलायचं असतं

आयुष्यातल्या अशा प्रत्येक संध्याकाळी
वेदनांच्या सावल्या तीव्र लांबू लागतात
तुझ्याच मिठीत येऊन मी मनमुराद रडतो
गाल गोरे तुझेसुद्धा ओले होऊ पाहतात

आयुष्याच्या अल्बममध्ये
आठवणींचे फ़ोटो असतात
आणखी एक कॉपी काढायला
निगेटिव्ह्ज मात्र शिल्लक नसतात

चारचौघांमध्ये आठवणी वाटणं
ही भावनांची गुंतवणूक असते
मयूरपंखी रेशीमगाठी क्षणार्धात जुळून येतात
त्यातच त्यांची सव्याज परतफ़ेड मिळते

रात पुनवेची तारे आटून गेले,
प्याले नजरेचे ओठ चाटून गेले.
लाजता तू पुन्हा तशी गुलाबी,
रंग नभी पंचमी दाटून गेले.

एकटी स्वप्न माज़ी,
मी स्वप्नातही एकटा.
एकट्यांची ही गर्दी,
या गर्दीत मी एक एकटा...

भरल्या होत्या इथे हजार मैफ़ीली
सुर माझा कधी वाजलाच नाही
मी खेळलो कीत्येकदा रंग स्वरांचा
पण रंग माझा कुणासही लागलाच नाही...

लिहून दाखवले तरी कलले नाही,
बोलून दाखवले तरी कलले नाही,
तू त्याच्या सोबत निघून गेलीस तेव्हा कलले,
ते तुज्या पर्यंत कधी पोहचलेच नाही...

घरात काळोख शिरेल म्हणुन
मी सगळी दारं लावून बसलो
आणि स्वत:च्या खुळेपनावर
अंधारात बसून हसलो

सुंदर लाटेवर भाळून
सूर्य तिच्याकडे आकर्षला
दिवसाची खुप आश्वासन
देऊन रात्री मात्र फितूर झाला

चंद्राबरोबर चांदनी एकच असते
पण तीचं नक्की सांगता येत नाही
त्याला रोज बदलताही येइल पणतीला ते जमणार नाही

गावातले सगळे रस्ते
रात्री गावाबाहेर पडतात
मला घरीच परतायचं असतं
पण ते मला रानात नेउन सोडतात

रात्रीची जागी राहून
मी त्या चांदनिला बघत होती
ती सुद्धा माझ्याप्रमाणे
एकटीच हसत होती........

नाही म्हणाले नसले तरी
हो सुद्धा बोलले नाहीतो
विचारून थांबला तरी
मला काही सुचले नाही ....

तू सोडून जाशील म्हणुन
मी वेडी झाली होती

 

पाऊस दरवर्षी येतो, आणि चिंब भिजवून जातो.....

पाऊस दरवर्षी येतो, आणि चिंब भिजवून जातो
ती दरवर्षीच भिजते आणि त्याला आवर्जून सांगते
पाऊस दरवर्षीच येतो आणि चिंब भिजवून जातो
तो दरवर्षीच गच्चीतून पाहतो, आणि तिला लगेच कळवतो

कधीच एकत्र नाही भिजलीत ती दोघं
तरी एकत्र पहिला पाऊस अनुभवला दोघांनी मिळून
कधीच नाही पाहिला पाऊस बसून जवळ
तरी एकत्र रमलेत पावसात अदभूत जादू जणू

खूप बरसतो पाऊस दर वर्षीच, मजा वाटते तिला
दरवर्षी पावसात चिंब भिजते ती साठवते मनात त्याला
मनात तिच्या नेहमीच भिनतो पाऊस लहान ती होताना
ओठांवरती हसू पसरते डोळे बंद करून भिजताना

तो हि तिच्याच सारखा बेधुंद ह्या जगात जगताना
पाऊस आला कि हसून देतो तिची आठवण काढताना
बरसणारा पाऊस त्याला कधी हसरा कधी रागात वाटतो
अशा पावसात भिजून तो स्वतः च जग अनुभवतो

एकत्र नाही ती दोघं, तरी अडकलेत एकमेंकांत
पडला नाही पाऊस अजून तरी भिजली ती त्याच्या भासत
एकत्र नाही ती दोघं, तरी अडकलेत एकमेंकांत
पडलाच नाही परत पाऊस तर राहील का तो त्याच्याच मिटलेल्या जगात

पाऊस दरवर्षी येतो, आणि चिंब भिजवून जातो
ती दरवर्षीच भिजते आणि त्याला आवर्जून सांगते
पाऊस दरवर्षीच येतो आणि चिंब भिजवून जातो
तो दरवर्षीच गच्चीतून पाहतो, आणि तिला लगेच कळवतो

 

कधी खिडकीच्या झरोक्यात अन कधी पावसाच्या धारात..मज आठवते ती…

कधी खिडकीच्या झरोक्यात अन कधी पावसाच्या धारात..मज आठवते ती…
कधी नदी किनारी, कोवळ्या लहरीत...  मज आठवते ती….
कधी सांज ढलतांना अन क्षितिजाकडे पाहतांना ... मज आठवते ती….
कधी हिरव्या रानात, लाल पिवळ्या फुलात... मज आठवती ती…
प्रेमळ रागात अन पाण्याच्या टपोऱ्या थेंबात...  मज आठवते ती…
गालावरच्या देखण्या खळीत अन कधी उमलत्या कोमल कळीत...  मज आठवते ती…
कधी असता दूर देशी, कधी एकांत वासी...  मज आठवते ती….
निखळ हास्यात अन कधी जाईच्या गंधात...  मज आठवते ती….
चांदण्या राती अन कधी एकटे चालता पायवाटी...  मज आठवते ती….
अवखळ झऱ्यात अन गार गार वाऱ्यात...  मज आठवते ती…
धूसर धुक्यात अन संथ अश्या ओढ्यात...   मज आठवते ती…
निवांत असता झाडाखाली अन कधी हर्षित मनी...  मज आठवते ती…
रंग बिरंगी रंगात अन कधी तळ्यातल्या तरंगात...   मज आठवते ती….
वाऱ्याने डोलणाऱ्या पिकात अन कधी पाण्यावर वाहत जाणाऱ्या पिंपळ पानात...  मज आठवते ती…
जुन्या खाणा खुणीत अन क्षणाच्या प्रत्येक क्षणी ...   मज आठवते ती…."