खूप दिवसापास्न चाललय डोक्यात...
कविता करू असं आलय मनात..
पण कशावर करू..काय लिहू..
काही सुचेनास झालय..!!
समोर आई बसलीये..
तिच्यावर २ ओळी लिहू म्हणून आलं मनात..
पण मग बाबांना राग नाही येणार..?
सारखं सारखं आई लाच का म्हणून देवपण देऊ..
बाबांनी काय कमी सोसलंय माझ्यासाठी?
छे यार काहीच कळेनास झालंय..!!
आज काल मित्रांची पण खूप आठवण येतेय..
त्यांच्यासोबत घालवलेला एकूण एक क्षण आठवतोय..
पण त्या क्षणांची मजा कवितेत सामावणार आहे थोडीच..?
ती एका पार्टी ची रंगत परत मिळणारे का हो मुळीच..?
आणि कविता वाचल्यावर त्यांच्या शिव्या पडणार त्या तर वेगळ्याच..!
काय लिहू आता...डोकं बंद पडलंय..!!
कधी कधी वाटत..काही तरी मोठं लिहाव..
आयुष्य वगैरे कल्पना आपणही मांडून बघावं..
देवालाही जरा आपल्या परीक्षेत नापास करावं..
पण मी म्हणालो म्हणून असं होणारे का खरंच?
आणी झालंच जरी..तर कोण बसणारे बघत..आहे का तेवढा वेळ कुणाला..
कोणासाठी कविता करू मग मी..?
खरंच..पटलय आता मनाला...
कविता काही खाऊची पेंड नाही..
ठरवून काही कविता होत नाही..
आणी सुचायला आमचे मेंदू तेवढे "काल्पनिक" नाहीत..
जाऊ दे आता...
कविता परत करायची नाही..!!!
खास मुलीच्या मनातलं..
कितीदाही भेटलो तरीही,
प्रत्येक वेळी तीचं हुरहूर असते..
तुझ्या मिठीत आल्यावर मी,
स्वःतालाही हरवून बसते..
तुझ्या स्पर्शाने अंगावर,
गुलमोहर फुलतो..
आकाशातला चंद्र,
मुखचंद्रावर येतो..
डोळ्याने तू काही सांगताचं,
शब्दही विरून जातात..
स्पर्शाच्या तुझ्या भाषेला,
मग डोळेही फितूर होतात..
दोन ह्रदयांची धडधड,
एकसारखीचं असते..
तू माझा कधी होतोस,
अन् ?????
मी तुझी झालेली असते.
तो आणि ती...
आज परत भांडले दोघं...
ती रागवली अन रुसून बसली...
ती रागवल्यावर इतकी छान का दिसते हे त्याला न सुटणार कोडं...
तीही मग मुद्दाम रुसून बसते...
तो ही थोडावेळ चिडचिड करतो...
पण ती रुसली म्हटल्यावर त्याची नीट चिडचिडही होतं नाही...
मग तो उगाच तिला आवडेल असं काहीतरी करतो...
उलटसुलट बडबडतो... वाकडेतिकडे चेहरे करतो...
मग असंच कुठल्यातरी एका क्षणी ती खुदकन हसते...
तिच्या त्या रागवल्यानंतर जास्त छान दिसण्याच कारण
" कोणीतरी " आपलं आपल्याला मनवण्यासाठी हे सगळं
करेल हा ' विश्वास ' !!!! ती मुळात भांडतेचं त्यासाठी..
प्रेम म्हणजे....
रोज रात्री आकाशात तारा तुटतो का हे पाहणं..
आणि तुटणाऱ्या ताऱ्याकडे तो फक्त आपलाच व्हावा हे एकच मागणं ...
प्रेम म्हणजे...
डोळे बंद केले कि त्याचाच चेहरा डोळ्यासमोर येण...
आणि डोळे उघडले कि त्यालाच शोधण....
प्रेम म्हणजे...
एकांतात त्याची आठवण येण....
आणि चारचौघात सुद्धा फक्त त्याच्याच विचारात बुडणं..
प्रेम म्हणजे...
कधीही न आवडलेल्या गोष्टी...
फक्त त्याला आवडतात म्हणून आवडून घेण...
प्रेम म्हणजे...
त्याच्या गुणांवर भाळण...
पण त्या पेक्षाही त्याच्यात असणार्या दोषान सहित त्याला स्विकारण....
प्रेम म्हणजे...
जरी आज त्याच या जगातील अस्तित्व संपलय...तरी...
निव्वळ त्याला दिलेल्या वचनामुळे डोळ्यात अश्रू असून सुद्धा हसणं..
खूप दिवसापास्न चाललय डोक्यात...
कविता करू असं आलय मनात..
पण कशावर करू..काय लिहू..
काही सुचेनास झालय..!!
समोर आई बसलीये..
तिच्यावर २ ओळी लिहू म्हणून आलं मनात..
पण मग बाबांना राग नाही येणार..?
सारखं सारखं आई लाच का म्हणून देवपण देऊ..
बाबांनी काय कमी सोसलंय माझ्यासाठी?
छे यार काहीच कळेनास झालंय..!!
आज काल मित्रांची पण खूप आठवण येतेय..
त्यांच्यासोबत घालवलेला एकूण एक क्षण आठवतोय..
पण त्या क्षणांची मजा कवितेत सामावणार आहे थोडीच..?
ती एका पार्टी ची रंगत परत मिळणारे का हो मुळीच..?
आणि कविता वाचल्यावर त्यांच्या शिव्या पडणार त्या तर वेगळ्याच..!
काय लिहू आता...डोकं बंद पडलंय..!!
कधी कधी वाटत..काही तरी मोठं लिहाव..
आयुष्य वगैरे कल्पना आपणही मांडून बघावं..
देवालाही जरा आपल्या परीक्षेत नापास करावं..
पण मी म्हणालो म्हणून असं होणारे का खरंच?
आणी झालंच जरी..तर कोण बसणारे बघत..आहे का तेवढा वेळ कुणाला..
कोणासाठी कविता करू मग मी..?
खरंच..पटलय आता मनाला...
कविता काही खाऊची पेंड नाही..
ठरवून काही कविता होत नाही..
आणी सुचायला आमचे मेंदू तेवढे "काल्पनिक" नाहीत..
जाऊ दे आता...
कविता परत करायची नाही..!!!
खास मुलीच्या मनातलं..
कितीदाही भेटलो तरीही,
प्रत्येक वेळी तीचं हुरहूर असते..
तुझ्या मिठीत आल्यावर मी,
स्वःतालाही हरवून बसते..
तुझ्या स्पर्शाने अंगावर,
गुलमोहर फुलतो..
आकाशातला चंद्र,
मुखचंद्रावर येतो..
डोळ्याने तू काही सांगताचं,
शब्दही विरून जातात..
स्पर्शाच्या तुझ्या भाषेला,
मग डोळेही फितूर होतात..
दोन ह्रदयांची धडधड,
एकसारखीचं असते..
तू माझा कधी होतोस,
अन् ?????
मी तुझी झालेली असते.
तो आणि ती...
आज परत भांडले दोघं...
ती रागवली अन रुसून बसली...
ती रागवल्यावर इतकी छान का दिसते हे त्याला न सुटणार कोडं...
तीही मग मुद्दाम रुसून बसते...
तो ही थोडावेळ चिडचिड करतो...
पण ती रुसली म्हटल्यावर त्याची नीट चिडचिडही होतं नाही...
मग तो उगाच तिला आवडेल असं काहीतरी करतो...
उलटसुलट बडबडतो... वाकडेतिकडे चेहरे करतो...
मग असंच कुठल्यातरी एका क्षणी ती खुदकन हसते...
तिच्या त्या रागवल्यानंतर जास्त छान दिसण्याच कारण
" कोणीतरी " आपलं आपल्याला मनवण्यासाठी हे सगळं
करेल हा ' विश्वास ' !!!! ती मुळात भांडतेचं त्यासाठी..
प्रेम म्हणजे....
रोज रात्री आकाशात तारा तुटतो का हे पाहणं..
आणि तुटणाऱ्या ताऱ्याकडे तो फक्त आपलाच व्हावा हे एकच मागणं ...
प्रेम म्हणजे...
डोळे बंद केले कि त्याचाच चेहरा डोळ्यासमोर येण...
आणि डोळे उघडले कि त्यालाच शोधण....
प्रेम म्हणजे...
एकांतात त्याची आठवण येण....
आणि चारचौघात सुद्धा फक्त त्याच्याच विचारात बुडणं..
प्रेम म्हणजे...
कधीही न आवडलेल्या गोष्टी...
फक्त त्याला आवडतात म्हणून आवडून घेण...
प्रेम म्हणजे...
त्याच्या गुणांवर भाळण...
पण त्या पेक्षाही त्याच्यात असणार्या दोषान सहित त्याला स्विकारण....
प्रेम म्हणजे...
जरी आज त्याच या जगातील अस्तित्व संपलय...तरी...
निव्वळ त्याला दिलेल्या वचनामुळे डोळ्यात अश्रू असून सुद्धा हसणं..
