इथे सारेच कलाकार मी कोण आहे
माझी किमंत काय कोणला जाण आहे
सारेच बहरलेत इथे हिरवळीत हिरव्या
मी कोण, सुकलेलं एक पिपंळ पान आहे.
इथे सारेच कामवाले मीच बेकार आहे
इथे सारेच आवरलेले मीच सुटार आहे
सारेच सुखावलेत इथे शब्दा शब्दांनी
मी कोण, निशब्द शब्दाचा उकार आहे.
इथे सारेच जिकंलेले मीच हरणारा आहे
इथे सारेच हसणारे मीच रडणारा आहे
सारेच हसतात इथे उगाच मोठेपणासाठी
मी कोण, शब्दा शब्दातुन आसवे गाळणारा आहे.
इथे सारेच यशस्वी मीच अपयशी आहे
इथे सारेच र्निदोष मीच अपराधी आहे
सारेच जगतात इथे आनदांत मनभरुन
मी कोण, दुखाःच्या नावेचा खलाशी आहे.
इथे सारेच यात्री मीच वनवासी आहे
इथे सारेच प्रतिसादी मीच अभिलाशी आहे
सारेच तड्पतात इथे ज्या अमुल्य आसवांसाठी
मी कोण, मी त्या आसवांचा जुना प्रवासी आहे.
तु माझी तु मझी म्हणत दिवस गेलेपण मी मात्र तुझा कधीच नाही झालोएक रात्र गेली तुझ एक स्वप्न गेलंमी मात्र तुझ्या स्वप्नांत कधीच नाही आलो.मी तुझ्यासाठी कधीच काही नाही केलप्रत्येक प्रयन्तात अपयशी मी झालोखरचं तुला मी कधीच काही नाही दिलतुझी प्रत्येक इच्छा काळजात साठवत गेलो.सांर आयुश्य बढाया मारण्यात गेलनेहमी खोटया स्वप्नांत मी जगत गेलोआज मागे वळून पाहील तर काहीच नव्ह्तंप्रत्येक वळनावर काही ना काही हरत गेलो.फ़क्त एक तुझी साऊली माझ्या सोबत होतीपण मी तीचीही साथ नाही देवु शकलो वाटंल तिच्यासोबत आयुश्य जगेन मी आतापण तीलाही मी आज काळॊखात घेवुन गेलो.
त्याने तुला काल एक गुलाब दिलं
आणी तु तोडलेला देट मी उचलला
उगाच कोणाला काटा लागु नये म्हणुन
आणी तो काटा माझ्याच काळंजात रुतला.
रात्रभर तुझाच प्रश्न माझ्या मनाला पडला
रात्रीच्या वाद्ळात दारातला पारीजातही पडला
फ़ुल वेचतानाही तुझ दर्शन नाही व्हायच आता
उरलेल्या फ़ुलांचा सडा तुझ्याच अगंणात पडला.
तु आज आहेस त्याच्या गुलाबात दगं
मझ्या अगंणात उरलाय टोचणारा निवडूगं
कोप-यातला मोगरा असाच सुकुन गेला
कारण तुला जडला आज आबोलीचा छदं.
उगाच नाही पुराच पाणी माझ्या अगंणात आलं
तु इकडे फ़िरकु नयेस म्हणुनच अस झालं
आता मीही लावेन गुलाब आणी आबोली अगंणात
पारीजातकाचं आणी मोग-याच झालं ते झालं.
पण एकही फ़ुल काही तुझ्या वाट्याला नाही येणार
मी त्यानां सुकलेल्या मोग-याची शप्पत देणांर
पारीजातकाच्या फ़ाद्यांपासुन कुपंण बनवतोय मी
तु येणा-या रस्त्यावर निवडूगं पहारेकरी म्हणून ठेवणांर.
दगडांना मी फ़ुलं समजतो परी मी कवि नाही जनांनोमी एक वेडा दगड मारणांराफुलं समझून दगड मारतो.मृगजळांनी मी भुमी भिजवतोअख्खं आभाळ डोळ्यात साठवतोपसरवुन जाळे पाणवट्यावर मी चद्रंबिबं माझ्या जाळ्यात पकडतो.स्वप्नांत पिऊन अमृत अमर होतोमी चद्रांलाही कधी काजवा समजतोमला ना पारख ना जाण चागंल्याचीसमजुन कल्पवृक्ष बाभळीस कवटाळतो.दोन शब्दांसाठी सारं विश्व धुडांळतोनाहीच मिळाले तर अक्षंर गुडांळतोमी कुठे शब्दांचा सौदागर सा-यापरीसौदागरापुढे शब्दांचा सौदा मदांवतो.आज मला कोण इथे ओळखतोकोंण मला या शब्दांत इथे शोधतोमी तर एक शब्द खूळा खुळ्यातलामाझा शब्दही मला खुळाच ठरवतो.
इथे सारेच कलाकार मी कोण आहे
माझी किमंत काय कोणला जाण आहे
सारेच बहरलेत इथे हिरवळीत हिरव्या
मी कोण, सुकलेलं एक पिपंळ पान आहे.
इथे सारेच कामवाले मीच बेकार आहे
इथे सारेच आवरलेले मीच सुटार आहे
सारेच सुखावलेत इथे शब्दा शब्दांनी
मी कोण, निशब्द शब्दाचा उकार आहे.
इथे सारेच जिकंलेले मीच हरणारा आहे
इथे सारेच हसणारे मीच रडणारा आहे
सारेच हसतात इथे उगाच मोठेपणासाठी
मी कोण, शब्दा शब्दातुन आसवे गाळणारा आहे.
इथे सारेच यशस्वी मीच अपयशी आहे
इथे सारेच र्निदोष मीच अपराधी आहे
सारेच जगतात इथे आनदांत मनभरुन
मी कोण, दुखाःच्या नावेचा खलाशी आहे.
इथे सारेच यात्री मीच वनवासी आहे
इथे सारेच प्रतिसादी मीच अभिलाशी आहे
सारेच तड्पतात इथे ज्या अमुल्य आसवांसाठी
मी कोण, मी त्या आसवांचा जुना प्रवासी आहे.
तु माझी तु मझी म्हणत दिवस गेलेपण मी मात्र तुझा कधीच नाही झालोएक रात्र गेली तुझ एक स्वप्न गेलंमी मात्र तुझ्या स्वप्नांत कधीच नाही आलो.मी तुझ्यासाठी कधीच काही नाही केलप्रत्येक प्रयन्तात अपयशी मी झालोखरचं तुला मी कधीच काही नाही दिलतुझी प्रत्येक इच्छा काळजात साठवत गेलो.सांर आयुश्य बढाया मारण्यात गेलनेहमी खोटया स्वप्नांत मी जगत गेलोआज मागे वळून पाहील तर काहीच नव्ह्तंप्रत्येक वळनावर काही ना काही हरत गेलो.फ़क्त एक तुझी साऊली माझ्या सोबत होतीपण मी तीचीही साथ नाही देवु शकलो वाटंल तिच्यासोबत आयुश्य जगेन मी आतापण तीलाही मी आज काळॊखात घेवुन गेलो.
त्याने तुला काल एक गुलाब दिलं
आणी तु तोडलेला देट मी उचलला
उगाच कोणाला काटा लागु नये म्हणुन
आणी तो काटा माझ्याच काळंजात रुतला.
रात्रभर तुझाच प्रश्न माझ्या मनाला पडला
रात्रीच्या वाद्ळात दारातला पारीजातही पडला
फ़ुल वेचतानाही तुझ दर्शन नाही व्हायच आता
उरलेल्या फ़ुलांचा सडा तुझ्याच अगंणात पडला.
तु आज आहेस त्याच्या गुलाबात दगं
मझ्या अगंणात उरलाय टोचणारा निवडूगं
कोप-यातला मोगरा असाच सुकुन गेला
कारण तुला जडला आज आबोलीचा छदं.
उगाच नाही पुराच पाणी माझ्या अगंणात आलं
तु इकडे फ़िरकु नयेस म्हणुनच अस झालं
आता मीही लावेन गुलाब आणी आबोली अगंणात
पारीजातकाचं आणी मोग-याच झालं ते झालं.
पण एकही फ़ुल काही तुझ्या वाट्याला नाही येणार
मी त्यानां सुकलेल्या मोग-याची शप्पत देणांर
पारीजातकाच्या फ़ाद्यांपासुन कुपंण बनवतोय मी
तु येणा-या रस्त्यावर निवडूगं पहारेकरी म्हणून ठेवणांर.
दगडांना मी फ़ुलं समजतो परी मी कवि नाही जनांनोमी एक वेडा दगड मारणांराफुलं समझून दगड मारतो.मृगजळांनी मी भुमी भिजवतोअख्खं आभाळ डोळ्यात साठवतोपसरवुन जाळे पाणवट्यावर मी चद्रंबिबं माझ्या जाळ्यात पकडतो.स्वप्नांत पिऊन अमृत अमर होतोमी चद्रांलाही कधी काजवा समजतोमला ना पारख ना जाण चागंल्याचीसमजुन कल्पवृक्ष बाभळीस कवटाळतो.दोन शब्दांसाठी सारं विश्व धुडांळतोनाहीच मिळाले तर अक्षंर गुडांळतोमी कुठे शब्दांचा सौदागर सा-यापरीसौदागरापुढे शब्दांचा सौदा मदांवतो.आज मला कोण इथे ओळखतोकोंण मला या शब्दांत इथे शोधतोमी तर एक शब्द खूळा खुळ्यातलामाझा शब्दही मला खुळाच ठरवतो.
