पोटात माझ्या चूक होती

 

पोटात माझ्या चूक होती
अवस्था किती नाजूक होती

पुसतात मग तोंडास पाने
जी माणसे कामूक होती

कित्येक दिसले हासताना
ती पोरगी चाबूक होती

मग सोडले उपवास त्याने
काया तिची साजूक होती

नाते कधी ना जोडतो पण
श्वशुराकडे बंदूक होती  :

गरतीस मी भेटून आलो
मर्जी तिची ठाऊक होती

सूर्यासमोर करता धिक्कार काजव्यांचा

सूर्यासमोर करता धिक्कार काजव्यांचा
मानाल घन तमी पण उपकार काजव्यांचा

रात्री उरास घेता भाड्यावरी कवडसे
दिवसा उजाड असतो बाजार काजव्यांचा

धग तापल्या घराची होते असह्य तेव्हा
शीतल प्रकाश भावे गुलजार काजव्यांचा

त्यांच्या प्रकाशण्याचा कसला उदात्त हेतू?
लुकलुक करीत चाले शृंगार काजव्यांचा

गरजेल तोफ तेव्हा विझतील प्राणज्योती
खिंडीत होत पावन निर्धार काजव्यांचा

अस्ताचलास गेले तेजोनिधी नृसिंह
दिल्लीत आज भरतो दरबार काजव्यांचा

हा र्‍हास की विवशता सामान्य माणसांची?
सोडून सूर्य करती सत्कार काजव्यांचा  

घातला तो खोल वर्मी घाव होता

घातला तो खोल वर्मी घाव होता

सूड घेणे हाच तीचा डाव होता

कौतुकाने बोलणे ते ढोंग होते

सभ्यतेचा नाटकी तो आव होता

कोण जाणे काय आता होत आहे 

शांतता ही मूक, आत तणाव होता

गाठला पल्ला, कसा ना जाणतो मी?

केव्हढा तोही अवघड चढाव होता

डागल्या गोळ्या  चुकीच्या सावजावर

काळजाचा नेमका तो ठाव होता 

फसवले तीने मला हे सत्य होते 

ऐकणारा तो मुजोर जमाव होता

हृदय माझे, खेळणे केलेच होते

मीच होतो चोर, तो तर साव होता

हो ! म्हणाली एकदाची भेटण्याला

धूर्त आता, मांडला मी, डाव होता

मनात काही चलबिचल होते

मनात काही चलबिचल होते
त्याचीच मग पुढे गझल होते

कोडे सत्याचे सुटत नाही
कधी न स्वप्नांची उकल होते

तुझ्या मी सोबतीने चालता
जगणे श्वासांची सहल होते

निष्कर्ष काढणे कुठे जमले
कळले ते नुसतेच कल होते

खऱ्याचे धैर्य देण्याऐवजी
शपथेस गिता, बायबल होते

हवा तो रंग वेळेला दिला
असे झब्बे शुभ्रधवल होते

तुझा उंबऱ्याला स्पर्श होता
झोपडीही ताजमहल होते

तुला वगळून मी लिहितो तरी
गझल नेमकी मुसलसल होते