केव्हातरी मिटण्यासाठीच

केव्हातरी मिटण्यासाठीच
काळजामधला श्वास असतो

वाट केव्हा वैरीण झाली
तरी झाडे प्रेमळ होती
लाल जांभळे भेटून गेली
साथीत उरली निळी नाती

काळोखाच्या गुहेतदेखील
धडपडणारे किरण होते
पेटविलेल्या दीपालींना
वादळवारयात मरण होते

असणे आता असत असत
नसण्यापाशी अडले आहे
जिव्हाळ्याच्या चिता पेटवीत
बरेच चालणे घडले आहे

माथ्यावरचा आभाळबाबा
सवाल आता पुसत नाही
पृथ्वी झाली पावलापुरती
अल्याड पल्याड दिसत नाही

– कुसुमाग्रज

आभाळ भरून आल्यानंतर

आभाळ भरून आल्यानंतर
एकमेकांना भेटण्याचा संकेत अगदी अलीकडचा.
सर्व ऋतू खुडून तिच्या तळहातावर मी.
नजरेतील व्याकूळ प्रार्थना ती मला नजराणा देते.
संध्याकाळ मंद मंद चुळबुळत राहते
आकाशाभोवती.
बागेतल्या बुटक्या गवतावरून
सरपटत राहतो
मनातला हिरवा साप.
नुसत्या आभाळाकडे पाहून
पावसाचे अनुमान करता येत नाही.
म्हणून तिच्या तळहातावरची आरास
मी विस्कटून टाकतो.
ती आक्रोश करत राहते, मौनातून मौनात.
इथल्या तांबूस संबंधातला पालापाचोळा
झटकत ती उठते आणि
शब्दांचा नजर बंद करून
चालू लागते प्रार्थनेकडे.
आता
चर्चबेल अधिक जोरात
घणघणत राहते
माझ्या निरभ्र मेंदूत.

नको फुलासारखी, शंभर सुगंध देणारी

नको फुलासारखी, शंभर सुगंध देणारी .....
नको सुर्यासारखी, सतत तापलेली .....
नको चंद्रासारखी, दिवसा साथ न देणारी .....
नको सावळीसारखी, कायम पाठलाग करणारी ....
मैत्री .....
हवी आनंदासारखी, सुख दुखात समान साथ देणारी .....
तर मग कराल ना मजबरोबर "मैत्री".........................................................

जेव्हा एकटं रहावसं वाटतं

 जेव्हा एकटं रहावसं वाटतं.

 गोड हसणं मनातल्या मनात दाटतं.

 उघड्या डोळ्यांना स्वप्न पडतात.

 प्रेमपाखर ही हसत रडतात.

 तेव्हा समजावं आपण प्रेमात पडलो. …

थंड हवा मंजुळ होवुन जाते

. आकाशाचं छतं चांदण्यांनी भिजून जाते.

 तेव्हा समजावं आपण प्रेमात पडलो.

जेव्हा फक्त तिचीचं आठवण य़ेते.

 फक्त ती आणि ती दिसते सगळीकडे.

अशक्य गोष्ट शक्य झाल्यासारखी वाटते.

 तेव्हा समजावं आपण प्रेमात पडलो.