देणार्याने देत जावे

देणार्याने देत जावे;
 घेणार्याने घेत जावे.

हिरव्यापिवळ्या माळावरून
 हिरवीपिवळी शाल घ्यावी,
 सह्याद्रीच्या कड्याकडून
 छातीसाठी ढाल घ्यावी.

वेड्यापिशा ढगाकडून
 वेडेपिसे आकार घ्यावे;
 रक्तामधल्या प्रश्नांसाठी
 प्रुथ्वीकडून होकार घ्यावे.

उसळलेल्या दर्याकडून
 पिसाळलेली आयाळ घ्यावी;
 भरलेल्याश्या भीमेकडून
 तुकोबाची माळ घ्यावी

देणार्याने देत जावे;
 घेणार्याने घेत जावे;
 घेता घेता एक दिवस
 देणार्याचे हात घ्यावे !

                                                                                                       - विंदा करंदीकर

काळ्या मोत्यांपरी नेत्र हे

काळ्या मोत्यांपरी नेत्र हे ! ओठ माणकांपरी !

 सुवर्ण ओतुन घडली काया ! कुंतल रेशीमसरी !

 संगमर्मरी पोट नितळसे ! घट मोहाचे वक्षी !

 अवघड वळणे घेवुन फिरली तारुण्याची नक्षी !!

 वळणावळणावरी चोरटे नेत्र पाजळून जागे

 आणि तनुवर मिरवित खजिना तुला फिरावे लागे

 असे दागिने जडले बाई मोलाचे तव देही

 जन्मभराची जोखीम झाली ! कुणा कल्पना नाही !!

                                                                                                            - संदीप खरे

 रात्री बायको बरोबर गाडी वरुन घरी जाताना
 ती खोडकर आवाजात सांगू लागते
 आमच्याच घरच्या खाणाखूणा...
 ' हां.. आता इथून डावीकडे... आता सरळ..
 त्या मारुती पासून उजवीकडे वळा..
 थोडी पुढे घ्या अजुन... पांढर्‍या गेटपाशी थांबवा...
 हां... बास बास... इथेच... '
 आणि मग उतरत, पर्स काढत
 विचारते हसत हसत - ' हां... किती झाले ? '

 ८४ लक्ष तर झालेच की प्रीये !
 हा तरी शेवटचा की नव्या जन्मवर्तुळाचा हा प्रारंभ ... ठाउक नाही !
 गतजन्माचे आठवत नसेलही काही आपल्याला,
 पण तेंव्हाही असतील असेच तुझे जन्मप्रामाणिक हसरे क्षण
 आणि माझे अंतःस्थ उदासीन प्रश्न काही !!

 आता पर्स काढलीच आहेस तर ठेव हातावर
 एखादी साखरहळवी टॉफी...
 गोड चविने सरु दे अजुन एक रात्र...
 अंधारातच चढायचा आहे एक एक जिना...
 हातात हात तेवढा राहू दे फक्त....

                                                                             
                                                                       -संदीप खरे

रात्री बायको बरोबर गाडी वरुन घरी जाताना
ती खोडकर आवाजात सांगू लागते
आमच्याच घरच्या खाणाखूणा...
' हां.. आता इथून डावीकडे... आता सरळ..
त्या मारुती पासून उजवीकडे वळा..
थोडी पुढे घ्या अजुन... पांढर्‍या गेटपाशी थांबवा...
हां... बास बास... इथेच... '
आणि मग उतरत, पर्स काढत
विचारते हसत हसत - ' हां... किती झाले ? '

८४ लक्ष तर झालेच की प्रीये !
हा तरी शेवटचा की नव्या जन्मवर्तुळाचा हा प्रारंभ ... ठाउक नाही !
गतजन्माचे आठवत नसेलही काही आपल्याला,
पण तेंव्हाही असतील असेच तुझे जन्मप्रामाणिक हसरे क्षण
आणि माझे अंतःस्थ उदासीन प्रश्न काही !!

आता पर्स काढलीच आहेस तर ठेव हातावर
एखादी साखरहळवी टॉफी...
गोड चविने सरु दे अजुन एक रात्र...
अंधारातच चढायचा आहे एक एक जिना...
हातात हात तेवढा राहू दे फक्त....

-संदीप खरे