रात्री बायको बरोबर गाडी वरुन घरी जाताना
 ती खोडकर आवाजात सांगू लागते
 आमच्याच घरच्या खाणाखूणा...
 ' हां.. आता इथून डावीकडे... आता सरळ..
 त्या मारुती पासून उजवीकडे वळा..
 थोडी पुढे घ्या अजुन... पांढर्‍या गेटपाशी थांबवा...
 हां... बास बास... इथेच... '
 आणि मग उतरत, पर्स काढत
 विचारते हसत हसत - ' हां... किती झाले ? '

 ८४ लक्ष तर झालेच की प्रीये !
 हा तरी शेवटचा की नव्या जन्मवर्तुळाचा हा प्रारंभ ... ठाउक नाही !
 गतजन्माचे आठवत नसेलही काही आपल्याला,
 पण तेंव्हाही असतील असेच तुझे जन्मप्रामाणिक हसरे क्षण
 आणि माझे अंतःस्थ उदासीन प्रश्न काही !!

 आता पर्स काढलीच आहेस तर ठेव हातावर
 एखादी साखरहळवी टॉफी...
 गोड चविने सरु दे अजुन एक रात्र...
 अंधारातच चढायचा आहे एक एक जिना...
 हातात हात तेवढा राहू दे फक्त....

                                                                             
                                                                       -संदीप खरे

रात्री बायको बरोबर गाडी वरुन घरी जाताना
ती खोडकर आवाजात सांगू लागते
आमच्याच घरच्या खाणाखूणा...
' हां.. आता इथून डावीकडे... आता सरळ..
त्या मारुती पासून उजवीकडे वळा..
थोडी पुढे घ्या अजुन... पांढर्‍या गेटपाशी थांबवा...
हां... बास बास... इथेच... '
आणि मग उतरत, पर्स काढत
विचारते हसत हसत - ' हां... किती झाले ? '

८४ लक्ष तर झालेच की प्रीये !
हा तरी शेवटचा की नव्या जन्मवर्तुळाचा हा प्रारंभ ... ठाउक नाही !
गतजन्माचे आठवत नसेलही काही आपल्याला,
पण तेंव्हाही असतील असेच तुझे जन्मप्रामाणिक हसरे क्षण
आणि माझे अंतःस्थ उदासीन प्रश्न काही !!

आता पर्स काढलीच आहेस तर ठेव हातावर
एखादी साखरहळवी टॉफी...
गोड चविने सरु दे अजुन एक रात्र...
अंधारातच चढायचा आहे एक एक जिना...
हातात हात तेवढा राहू दे फक्त....

-संदीप खरे

तो प्रवास कसला होत

तो प्रवास कसला होता, मी स्वत:स पुसुनी थकलो
तू प्रारंभच ना केला; अन मी अर्ध्यातुन वळलो !

तुजवरी लावला जिव... हे मुळात चुकले माझे
मी पाउस हुडकायाला ग्रिष्माच्या गावा शिरलो !

कधी जनातुनी... कधी विजनी.. कधी नयनी.. मनात अंति !
कधी तुला शोधण्यासाठी बघ कुठवर वनवन फिरलो...

दिनरात धाडली तुजला मी निमंत्रणे कवितांची
पण खरेच आलीस तेव्हा शब्दांच्या मागे दडलो

मेंदिभरल्या हाताने सनईचे वेचीत सुर
तू सुखात रडलीस तेव्हा मी उदास होउन हसलो...

-संदीप खरे

क्षितिजाच्या पार -

क्षितिजाच्या पार वेड्‌या संध्येचे घरटे

वेड्‌या संध्येच्या अंगणी रात थरथरते

कुणी जा दूर तशी मनी हूरहूर

रात ओलावत सूर वात मालवते...

आता बोलायाला कोण संगे चालायाला कोण

कोण टाकेल जीवाचे ओवाळून लिंबलोण

पायरीला ठसे दार खुले छत पिसे

कुण्या उडल्या राव्याचे गीत घर भरते...

आता विझवेल दिवा सांज कापऱ्या हातांनी

आणि आभाळाचे गूज चंद्र सांगेल खुणांनी

पडतील कुणी पुन्हा भरतील डोळे

पुन्हा पुसतील पाणी हात थरथरते...

मनी जागा एक जोगी त्याचे आभाळ फाटके
त्याचा दिशांचा पिंजरा त्याच्या झोळीत चटके
भिजलेली माती त्याचे हललेले मूळ
त्याचे क्षितिजाचे कूळ त्या चालवते...

सांज अबोला अबोला सांज कल्लॊळ कल्लॊळ

सांज जोगीण विरागी सांज साजीरी वेल्हाळ

सांजेवर फूल गंध मौनाचा हवेत

दूर लागले गावात दीप फरफरते...

                                                         
                                                                    ~ संदीप खरे