जगाची झोकुनी दुःखे सुखाशी भांडतो आम्ही

जगाची झोकुनी दुःखे सुखाशी भांडतो आम्ही स्वतःच्या झाकुनी भेगा मनुष्ये सांधतो आम्ही फुकाचे काय शब्दांना मिळे दिव्यत्व सत्याचे घराची राखरांगोळी कपाळी लावतो आम्ही तुरुंगातील स्वप्नांची अम्ही धुंडाळितो स्वप्ने वधस्तंभासवे दाही दिशांना हिंडतो आम्ही कुण्याही चंद्रभागेचा किनारा प्यार आम्हाला तिथे नाचे विठू झेंडा जिथे हा रोवतो आम्ही दिले प्रत्येक वस्तीला अम्ही आकाश सोनेरी जिथे जातो तिथे हाका उषेच्या वाटतो आम्ही जरी या वर्तमानाला कळे ना आमुची भाषा विजा घेऊन येणाऱ्या पिढ्यांशी बोलतो आम्ही…

-सुरेश भट

हे तुझे अशा वेळी लाजणे

हे तुझे अशा वेळी लाजणे बरे नाही चेहरा गुलाबाने झाकणे बरे नाही जे तुला दिले होते तेच ओठ दे माझे मागचे जुने देणे टाळणे बरे नाही ऐक तू ज़रा माझे…सोड मोह स्वप्नांचा आजकाल स्वप्नांचे वागणे बरे नाही जाहली न कोणाची सांग राखरांगोळी ? आपुलीच रांगोळी काढ़णे बरे नाही आज मोकळे बोलू ! आज मोकळे होऊ ! जीव एकमेकांचा जाळणे बरे नाही कालचा तुझा माझा चंद्र वेगळा होता… हे उन्हात आलेले चांदणे बरे नाही मैफिलीत या माझ्या पहातेस का खाली ? हाय, लाजणारयाने जागणे बरे नाही…

-सुरेश भट

चेह~याची गर्दी

आगगाडीच्या फलाटावर शेकडो पायांची , बिन चेह~याची गर्दी; गलका असंबद्ध आवाजांचा धावपळ, रेटारेटी संवेदना शुन्य……. आणि ते लहान मुल केविलवाणे, त्याची आई हरवलेली आंधळ्या गर्दीत, ओक्साबोक्शी रडणारे, असंबद्ध आवाजांच्या पुरात बुडणारे….. हळवा होतो माझा जीव, मी जातो त्याच्या जवळ, मला दिसतो त्याचा चेहरा; आणि मला आश्चर्याचा धक्काच बसतो: तो चेहरा माझाच असतो!

-मंगेश पाडगांवकर

उभे भवती प्रासाद गगनभेदी पथी लोकांची होय दाट गर्दी

उभे भवती प्रासाद गगनभेदी पथी लोकांची होय दाट गर्दी प्रभादिपांची फ़ुले अंतराळी दौलतीची नित चालते दिवाळी कोप-याशी गुणगुणत अन् अभंग उभा केव्हाचा एक तो अपंग भोवतीचा अंधार जो निमाला ह्रदयी त्याच्या जणु जात आश्रयाला जीभ झालेली ओरडूनी शोश चार दिवसांचा त्यात ही उपास नयन थिजले थरथरती हात पाय रुप दैन्याचे उभे मुर्त काय ? कीव यावी पण तयाची कुणाला जात उपहासुनी पसरल्या कराला तोची येइ कुणी परतूनी मजुर बघूनी दीना त्या उभारुनी ऊर म्हणे राहीन दीन एक मी उपाशी परि लाभु दे दोन घास त्यासी खिसा ओतुनी त्या मुक्या ओन्जळीत चालू लागे तो दिनबंधू वाट आणी धनिकांची वाहने पथात जात होती ती आपुल्या मदात

-कुसुमाग्रज