क्षितिजाच्या पार वेड्‌या संध्येचे घरटे वेड्‌या संध्येच्या अंगणी रात थरथरते कुणी जा दूर तशी मनी हूरहूर रात ओलावत सूर वात मालवते...

संध्याकाळ ... दाटलेलं आभाळ मोर पिसारा फुलवायला मन भरून नाचायला पावसात चिंब व्हायला पिसारा फुलवून तयार ... तितक्यात तिच्यावर हलकेच...

अशी पाखरे येती ;आणिक स्मृति ठेवुनी जाती  दोन दिसांची रंगतसंगत; दोन दिसांची नाती चंद्र कोवळा, पहिला वहिला; झाडामागे उभा राहिला  जरा लाजु...

अखेरचे येतील माझ्या हेच शब्द ओठी लाख चुका असतील केल्या, केली पण प्रीती इथे सुरु होण्याआधी, संपते कहाणी साक्षीला केवळ उरते, डोळ्यांतील प...