स्वप्नस्वरूपा, हे शिवाभूपा, वससि कुठे त्या काळी ?

गुहागुहातून नाव गुंजले तुझे पराक्रमशाली
वीर भूषणा, भगवा ध्वज तो मळवी मेली माती
तुझा दिव्य संदेश स्मशानी आज कावळे गाती
तुझिया इतिहासाचा होई आजवरी उपहास
अभिमानाने परवशतेचा गळा बांधिला फास
तुझ्या कृतीचे हसे जाहले, हसे शेंबडे पोर
अनादराने तुला ठरवले चोर दरोडेखोर

चुकलेल्या इतिहासा, ऐसे कशास वदसी खोटे
नोंद चुकीची तुझी, मोडिसी उगाच अपुली बोटे
दाबुनिया ठेविलेस जरी तू, सत्य कधी न मरते
अमर अजर ते आजवरीही, मरणानंतर उरते
विस्मृतीच्या कवचांत कोंडले, अंतरात धगधगते
उफाळूनी येईल फोडुनी, सत्य सदा ते जगते

वैरागी राजया, कंदरी झुळझुळली शिवगंगा
किती काळ ती कृश प्रवाही लपवी चंचल अंगा
पळांत झाला प्रपात घावे प्रचंड आवेगांनी
कड्याकड्यांतुनि उड्या घेत ये जलौघ शतधारांनी
तशी विजेची तेज शलाका घुसली होऊन झोत
उजळायाला दिगंत सारे निजले अंधारात
शिवरायाची विजय पताका फडके आज नभांत
कशी राहिली ती लपलेली काळाच्या उदरात

कृतांत सिंहासनी विराजे मूर्तिमंत अमरत्व
उन्नत भाळावरी झळाळे किरीट द्युति कर्तुत्व
ओळखले प्रभू ओळखले रे आज तुला भूपाला
वंगभूमीच्या करभारांची कंठी मंगलमाला
पंचप्राणाची पंचारति, तुजला ओवाळाया
महाप्रतापी शिवराया हो प्रसन्न वंगजना या

ऐकला न तव वीर भैरवा तो त्या काळी
मंत्रघोष भारती मनाते या संकट काळी
एकत्रित कर संघ-भावना सर्व हिंदवी देश
कोटी कोटी कंठातून उमटे तोच दिव्य आदेश
भगवा ध्वज तो, व्याघ्रांवर ते संन्याशाची छाटी
एक राष्ट्र करी राज्य हिंदवी हे भारत वंद्य मराठी
देई आम्हा चैतन्य समर्था तुझा दिव्य आदेश
धर्मराज्य हे करावयाते अखंड भारत देश 

- रवीन्द्रनाथ टागोर