पुन्हा पाऊस कोसळतोय बाहेर! आणि इथे आत नुसता आठवणींचा पाऊस बाहेरच्या पावसापेक्षाही मुसळधार कोसळतोय! तुझे नी माझे कितीतरी पाऊस सहज कवेत घेत...

प्रपातासारखा रोरावत कोसळणारा तू आणि नदीसारखी स्थिर, शांत मी उन्मत्त वृक्षासारखा वादळाशी झुंजणारा तू आणि जमिनीशी नातं जोडणारी मी क्षितीजाच...

मी उभा होतो किनार्‍यावर शांत, स्तब्ध, निश्चल आणि एक तडाख्यात चिंब चिंब करून गेलीस तू.... वरवर तसं काहीच नाही बदललं पण आतपर्यंत काहीतरी हल...

एकांत तसा आपल्याला एकटा कधीच भेटत नाही जेव्हा जेव्हा भेटतो, सोबत आणतोच काही ना काही एकांत कधी हळवा, सोबत ठेवणीतल्या आठवणी क्षणात हलकेच हस...