Pages

Wednesday, February 15, 2012

नामंजूर!













जपत किनारा शीड सोडणे — नामंजूर!
 अन वार्याची वाट पहाणे — नामंजूर!
 मी ठरवावी दिशा वाहत्या पाण्याची
 येईल त्या लाटेवर डुलणे — नामंजूर!

मला ऋतुंची साथ नको अन् कौल नको
 मला कोठल्या शुभशकुनांची झूल नको
 मुहुर्त माझा तोच ज्याक्षणी हो इच्छा
 वेळ पाहुनि खेळ मांडणे — नामंजूर!

माझ्याहाती विनाश माझा! कारण मी!
 मोहासाठी देह ठेवतो तारण मी!
 सुंदरतेवर होवो जगणे चक्काचूर
 मज अब्रूचे थिटे बहाणे — नामंजूर!

रुसवे — फ़ुगवे … भांडणतंटे … लाख कळा
 आपला — तुपला हिशेब आहे हा सगळा
 रोख पावती इथेच द्यावी अन् घ्यावी
 गगनाशी नेणे गार्हाणे — नामंजूर!

नीती, तत्वे … फ़सवी गणिते! दूर बरी!
 रक्तातील आदिम जिण्याची ओढ खरी!
 जगण्यासाठी रक्त वहाणे मज समजे,
 पण रक्ताचा गर्व वाहणे — नामंजूर!


संदीप खरे व सलील कुलकर्णी

तुझ्यामाझ्यासवे कधी गायचा पाऊसही












तुझ्यामाझ्यासवे कधी गायचा पाऊसही
 तुला बोलावता पोचायचा पाऊसही

पडे ना पापणी पाहून ओलेती तुला
 कसा होता नि नव्हता व्हायचा पाऊसही

तुला मी थांब म्हणताना तुला अडवायला
 कसा वेळीच तेव्हा यायचा पाऊसही

मला पाहून ओला विरघळे रूसवा तुझा
 कशा युक्त्या मला शिकवायचा पाऊसही

कशी भर पावसातही आग माझी व्हायची
 तुला जेव्हा असा बिलगायचा पाऊसही

आता शब्दांवरी या फक्त उरलेल्या खुणा
 कधी स्मरणे अशी ठेवायचा पाऊसही

संदीप खरे व सलील कुलकर्णी


कीतीक हळवे कीतीक सुंदर












कीतीक हळवे कीतीक सुंदर
 कीती शहाणे आपले अंतर
 त्याच जागी येऊन जाशी
 माझ्यासाठी माझ्या नंतर

अवचीत कधी सामोरे यावे
 आन् श्वासा नी थांबून जावे
 परस्परांना त्रास तरीही
 परस्परा वीन ना गत्यंतर

भेट जरी ना या जन्मातून
 ओळख ज़हाली इतकी आतून
 प्रश्न मला जो पडला नाही
 त्याचेही तुज सुचते उत्तर

मला सापडे तुजे तुझेपण
 तुला सापडे माझे मी पण
 तुला तोलुनी धरतो मी अन्
 तुही मजला सावर सावर


-संदीप खरे

कधी येतसे क्षुद्रता कस्पटाची

कधी येतसे क्षुद्रता कस्पटाची;
कधी वाढता वाढता व्योम व्यापी
 कधी धावतो विश्व चुंबावयाला
 कधी आपणाला स्वहस्तेच शापी
 कधी याचितो सत कधी स्वप्न याची
 कधी धावतो काळ टाकुन मागे
 कधी वर्षतो अमृताच्या सरी अन
 कधी मृत्युच्यी भाबडी भीक मागे
 कधी दैन्यवाणा, निराधर होई
 कधी गुढ, गंभीर, आत्मप्रकाशी
 कधी गर्जतो सागराच्या बळाने;
 कधी कापतो बोलता आपणाशी!
 कधी आपणा सर्व पिंडात शोधी;
 कधी पाहतो आत्मरुपात सारे;
 कधी मोजीतो आपणाला अनंते
 अणुरुप होती जिथे सुर्य, तारे
 टळेना अहंकार साध्या कृतीचा;
 गळेना महापुच्छ स्वार्थी स्मृतीचे;
 कधी घेतसे सोंग ते सत्य वाटे!
 कधी सत्य ते वाटते सोंग साचे!
 कधी संयमी, संशयात्मा, विरागी
 कधी आततायी, कधी मत्तकामी
 असा मी.. तसा मी.. कसा मी कळेना;
 स्वतःच्या घरी दुरचा पाहुणा मी!
                                                                      
                                                                                                                                   - विंदा करंदीकर

देणार्याने देत जावे















देणार्याने देत जावे;
 घेणार्याने घेत जावे.

हिरव्यापिवळ्या माळावरून
 हिरवीपिवळी शाल घ्यावी,
 सह्याद्रीच्या कड्याकडून
 छातीसाठी ढाल घ्यावी.

वेड्यापिशा ढगाकडून
 वेडेपिसे आकार घ्यावे;
 रक्तामधल्या प्रश्नांसाठी
 प्रुथ्वीकडून होकार घ्यावे.

उसळलेल्या दर्याकडून
 पिसाळलेली आयाळ घ्यावी;
 भरलेल्याश्या भीमेकडून
 तुकोबाची माळ घ्यावी

देणार्याने देत जावे;
 घेणार्याने घेत जावे;
 घेता घेता एक दिवस
 देणार्याचे हात घ्यावे !

                                                                                                       - विंदा करंदीकर

काळ्या मोत्यांपरी नेत्र हे
















काळ्या मोत्यांपरी नेत्र हे ! ओठ माणकांपरी !

 सुवर्ण ओतुन घडली काया ! कुंतल रेशीमसरी !

 संगमर्मरी पोट नितळसे ! घट मोहाचे वक्षी !

 अवघड वळणे घेवुन फिरली तारुण्याची नक्षी !!

 वळणावळणावरी चोरटे नेत्र पाजळून जागे

 आणि तनुवर मिरवित खजिना तुला फिरावे लागे

 असे दागिने जडले बाई मोलाचे तव देही

 जन्मभराची जोखीम झाली ! कुणा कल्पना नाही !!

                                                                                                            - संदीप खरे
















 रात्री बायको बरोबर गाडी वरुन घरी जाताना
 ती खोडकर आवाजात सांगू लागते
 आमच्याच घरच्या खाणाखूणा...
 ' हां.. आता इथून डावीकडे... आता सरळ..
 त्या मारुती पासून उजवीकडे वळा..
 थोडी पुढे घ्या अजुन... पांढर्‍या गेटपाशी थांबवा...
 हां... बास बास... इथेच... '
 आणि मग उतरत, पर्स काढत
 विचारते हसत हसत - ' हां... किती झाले ? '

 ८४ लक्ष तर झालेच की प्रीये !
 हा तरी शेवटचा की नव्या जन्मवर्तुळाचा हा प्रारंभ ... ठाउक नाही !
 गतजन्माचे आठवत नसेलही काही आपल्याला,
 पण तेंव्हाही असतील असेच तुझे जन्मप्रामाणिक हसरे क्षण
 आणि माझे अंतःस्थ उदासीन प्रश्न काही !!

 आता पर्स काढलीच आहेस तर ठेव हातावर
 एखादी साखरहळवी टॉफी...
 गोड चविने सरु दे अजुन एक रात्र...
 अंधारातच चढायचा आहे एक एक जिना...
 हातात हात तेवढा राहू दे फक्त....

                                                                             
                                                                       -संदीप खरे
रात्री बायको बरोबर गाडी वरुन घरी जाताना
ती खोडकर आवाजात सांगू लागते
आमच्याच घरच्या खाणाखूणा...
' हां.. आता इथून डावीकडे... आता सरळ..
त्या मारुती पासून उजवीकडे वळा..
थोडी पुढे घ्या अजुन... पांढर्‍या गेटपाशी थांबवा...
हां... बास बास... इथेच... '
आणि मग उतरत, पर्स काढत
विचारते हसत हसत - ' हां... किती झाले ? '

८४ लक्ष तर झालेच की प्रीये !
हा तरी शेवटचा की नव्या जन्मवर्तुळाचा हा प्रारंभ ... ठाउक नाही !
गतजन्माचे आठवत नसेलही काही आपल्याला,
पण तेंव्हाही असतील असेच तुझे जन्मप्रामाणिक हसरे क्षण
आणि माझे अंतःस्थ उदासीन प्रश्न काही !!

आता पर्स काढलीच आहेस तर ठेव हातावर
एखादी साखरहळवी टॉफी...
गोड चविने सरु दे अजुन एक रात्र...
अंधारातच चढायचा आहे एक एक जिना...
हातात हात तेवढा राहू दे फक्त....

-संदीप खरे

तो प्रवास कसला होत

तो प्रवास कसला होता, मी स्वत:स पुसुनी थकलो
तू प्रारंभच ना केला; अन मी अर्ध्यातुन वळलो !

तुजवरी लावला जिव... हे मुळात चुकले माझे
मी पाउस हुडकायाला ग्रिष्माच्या गावा शिरलो !

कधी जनातुनी... कधी विजनी.. कधी नयनी.. मनात अंति !
कधी तुला शोधण्यासाठी बघ कुठवर वनवन फिरलो...

दिनरात धाडली तुजला मी निमंत्रणे कवितांची
पण खरेच आलीस तेव्हा शब्दांच्या मागे दडलो

मेंदिभरल्या हाताने सनईचे वेचीत सुर
तू सुखात रडलीस तेव्हा मी उदास होउन हसलो...

-संदीप खरे